Wesołych Świąt
Dzisiaj mamy: Niedziela 17.12.2017

Wybrane gatunki

Ambrowiec amerykański

Gatunek drzewa, pochodzący z południowowschodnich rejonów wybrzeża Ameryki Północnej, gdzie agresywnie rozprzestrzenia się na glebach żyznych i bardzo wilgotnych, nawet długotrwale zalewanych. Dorasta do ok. 45 m wysokości, jednak w Polsce osiąga tylko 20 m, a ze względu na niższe temperatury, nie notuje się także występowania licznych odrośli korzeniowych, ani korzeni deskowych. Jest to jedno z najrzadziej spotykanych u nas drzew północnoamerykańskich, pomimo że do Europy przywiezione zostało około 1680 roku. Ambrowiec, ze względu na konieczność sprowadzania nasion, pozostaje w Polsce wciąż drzewem ciężko dostępnym, wręcz kolekcjonerskim. Z uwagi na swą małą mrozoodporność, wymaga stanowisk ciepłych, słonecznych i osłoniętych od wiatru (nr 7 na mapie).

choina kanadyjskaChoina kanadyjska

Drzewo pochodzące ze wschodnich rejonów Ameryki Północnej, rosnące w chłodnych i wilgotnych lasach. Lubi znaczne zacienienie. W naturze choina kanadyjska osiąga wiek ponad 500 lat i dorasta do 30 m (w Polsce do 10–15 m). Korona starszych okazów zbudowana jest z gęstych gałęzi, ma charakter dość luźny i bardzo nieregularny. Dolne pędy wyrastają prawie poziomo i bywają bardzo grube. Często powstają formy o wielu pniach, przyjmujące kształt dużego krzewu. Kora choiny jest chropowata i pomarszczona, szaro-brązowa, z wiekiem przechodząca w kolor czerwono-brązowy. Dobrze znosi strzyżenie i formowanie, ładnie i szybko się regeneruje, ale jest bardzo wrażliwa na suszę. Korzeni się płytko, przez co szybko reaguje na niedostatki wody. Nie znosi także zadeptywania ziemi wokół korony. Choina kanadyjska jest symbolem stanu Pensylwania. Do Europy sprowadzona w 1736 roku (nr 31 na mapie).

grujecznik japGrujecznik japoński

Gatunek występujący w środkowych i wschodnich Chinach oraz Japonii. Zazwyczaj mocno wyprostowane drzewo, z tendencją do tworzenia wielu pni, o płytko bruzdowanej korze. Pokrój rośliny ma kształt stożka lub walca, a gałęzie wyrastają prawie od samej ziemi. W swojej ojczyźnie osiąga wysokość ok. 30 m, w Polsce 20 m. Z powodu swych wyrafinowanych kwiatów i wspaniałego, jesiennego przebarwienia liści, należy do najbardziej atrakcyjnych drzew liściastych, uprawianych w naszym klimacie. Najlepiej czuje się w miejscach nieco ocienionych, wymaga podłoża żyznego i wilgotnego. Nie zagrażają mu choroby i szkodniki. Całobrzegie, ok. 6 cm wielkości, naprzeciwlegle usytuowane liście o kształcie owalnym lub wręcz okrągławym, są bardzo krótko zaostrzone, a u nasady głęboko, sercowato wcięte, niekiedy znaczą je bardzo delikatne, tępe ząbki (nr 30 na mapie).

kasztanowiec czerKasztanowiec czerwony

Drzewo powstało prawdopodobnie na początku XIX wieku w Niemczech, jako mieszaniec dwóch gatunków kasztanowca: zwyczajnego, Aesculus hippocastanum i krwistego, Aesculus pavia. Mimo, że jest mieszańcem, udaje się go wyhodować przez wysiew nasion. Nadaje się do parków i dużych ogrodów. Do obfitego kwitnienia wymaga miejsca słonecznego oraz głębokiej i żyznej gleby. Kasztanowiec ten polecany jest do nasadzeń miejskich, gdyż wykazuje znaczną odporność na zanieczyszczenie powietrza oraz charakteryzuje się niewielką ilością zawiązywanych owoców, co predysponuje go do nasadzeń w pobliżu ciągów komunikacyjnych. Dodatkowo gatunek ten jest bardziej odporny na szkodnika szrotówka kasztanowiaczka. Od popularnego u nas kasztanowca białego, różni się przede wszystkim mniejszymi rozmiarami (dorasta do 10–15 m} oraz czerwoną barwą kwiatów (nr 10 na mapie).

leszczyna tureckaLeszczyna turecka

Występuje w Europie Południowo-Wschodniej, w rejonie basenu Morza Śródziemnego oraz Azji Mniejszej, od Kaukazu po Himalaje. To drzewo średniej wielkości, dorastające do 20 m, z bardzo regularną koroną, stożkowatą za młodu, w starszym wieku rozszerzoną i zaokrągloną, o szerokości ok. 8–12m. W sprzyjających warunkach, dożywa wieku 250 lat. Jest gatunkiem bardziej ciepło i światłolubnym, w porównaniu z leszczyną pospolitą, ale równocześnie odpornym na nasze krajowe mrozy. Preferuje gleby ciężkie. Pień rośliny jest prosty, często widoczny do samego wierzchołka, czasem wielokrotny. Kora szarobiała, do ciemno szarej, głęboko spękana, w formie tarczowatych płytek, szorstka. Liście leszczyny tureckiej są gładkie, prawie nagie i podobnie jak u leszczyny pospolitej, bardzo wyraźnie, szeroko jajowate lub sercowate oraz lekko klapowane, jednak z dłuższymi ogonkami. Jesienią przebarwiają się na żółto (nr 1 na mapie).

metasekwojaMetasekwoja chińska

Gatunek należący do rodziny cyprysowatych, uważany za żywą skamielinę (30 mln lat). Występował w erze mezozoicznej, w końcu okresu kredowego, i dominował w trzeciorzędzie. Był rośliną szeroko rozprzestrzenioną na półkuli północnej, jego odciski znajdujemy m.in. w węglu brunatnym, wydobywanym na terenie Polski. W naturalnym stanie, ponownie odkryty dla świata w 1941 r., na stanowiskach reliktowych w Chinach – jest endemitem prowincji Syczuan, Hunan i Hubei. Preferuje siedliska żyzne, świeże oraz wilgotne lub nawet podmokłe. Jest gatunkiem światłolubnym, odpornym na mróz i zanieczyszczenia powietrza. Metasekwoja jest drzewem długowiecznym, dożywającym 2000 lat. W swoim naturalnym środowisku dorasta do 50 m wysokości, w Europie do 35 m. Posiada smukłą, luźną koronę, o kształcie regularnie stożkowatym (nr 6 na mapie).

modrzew euroModrzew europejski

Gatunek drzewa iglastego, należący do rodziny sosnowatych. Pierwotnym miejscem jego występowania były góry środkowej Europy (Alpy, Karpaty), ale w wyniku nasadzeń, został rozpowszechniony na innych terenach. W Polsce, na naturalnych siedliskach rośnie tylko w Tatrach. Poza tym jest sadzony powszechnie na terenie całego kraju. W części środkowej i południowo-wschodniej Polski, występuje modrzew polski (Larix polonica). To duże, dorastające do 45 m wysokości drzewo iglaste, o regularnie stożkowatej i luźnej koronie. Górne pędy są poziome, niższe coraz bardziej zwisające. Rośnie szybko, żyje do 600 lat, ale już po okresie 100 lat, zaczyna próchnieć. Modrzew jest rośliną światłolubną, wrażliwą na suszę, a dorosłe drzewa są odporne na silne mrozy (nr 21 na mapie).

platan klonolistnyPlatan klonolistny

Gatunek uprawiany w całej Europie, z wyjątkiem Skandynawii – powszechnie uważany za mieszańca międzygatunkowego, pomiędzy platanem wschodnim i zachodnim. Pierwszy z nich pochodzi z Europy Południowo-Wschodniej, a drugi z Ameryki Północnej. Drzewo należy do gatunków długowiecznych, dożywających 400 lat, i osiąga wysokość do 35 m. Charakteryzuje się szeroką, rozłożystą koroną, mogącą dochodzić do ponad 30 m średnicy. Pień rośliny, jeżeli od młodości nie jest okrzesywany, bywa zwykle niski, gruby, często od ziemi rozdziela się już na kilka potężnych konarów. Najbardziej charakterystyczną cechą tego drzewa, jest jasno-żółtoszara, cienka i gładka kora, łuszcząca się obficie cienkimi, dużymi płatami. Świeżo złuszczone miejsca mają barwę mieszanki oliwkowych, seledynowo-żółtych lub biało-żółtobrązowych łat (nr 20 na mapie).

swierk klujacyŚwierk kłujący

Gatunek pochodzący z Gór Skalistych, z zachodniej części Ameryki Północnej. Odkryty tam w 1862 roku i już pod koniec tegoż stulecia sprowadzony do Europy. Tworzy bardzo ładne, gęste, regularne i stożkowate oraz stosunkowo wąskie korony. Większe pędy wyrastają z pnia niemal pod kątem prostym i tworzą zwykle bardzo wyraźne, oddalone od siebie piętra. W Polsce dorasta do 25 m wysokości, w naturalnym środowisku do prawie 50 m i żyje ponad 300 lat. Gatunek szybko rosnący, wybitnie światłolubny, odporny na zanieczyszczenia środowiska oraz suszę, dzięki głęboko sięgającemu systemowi korzeniowemu, co jest ewenementem w tym rodzaju drzew. Brunatno-szara kora jest cienka i popękana, a u starszych drzew złuszcza się grubszymi płatami. Igły o czworokątnym przekroju są sztywne, ostro zakończone i kłujące – stąd polska nazwa gatunkowa (nr 14 na mapie).

tulipTulipanowiec amerykański

Pochodzi z południowo-wschodniej części Ameryki Północnej, gdzie należy do najwyższych drzew liściastych. Dorasta do wysokości 60 m (w Polsce 30 m) i dożywa wieku ok. 400 lat. Pień ma gruby i prosty, prawie zawsze pojedynczy, z szarą, bądź jasnobrunatną, lekko spękaną korą. Konary rośliny są grube i niezbyt długie, w dolnej części korony często prawie poziome, wyżej, ukośnie wzniesione. Podobnie jak magnolie, to jeden z najstarszych filogenetycznie gatunków drzew liściastych. Nazwę gatunkową zawdzięcza specyficznemu kształtowi kwiatów, przypominających z wyglądu kwiat tulipana. Liście tulipanowca mają długość 10–15 cm i szerokość 12–20 cm. Charakterystyczny kształt blaszki liściowej, wyklucza pomyłkę z innymi gatunkami. W zarysie, liście są czworokątne i podzielone na cztery, nierównej wielkości klapy, których wzdłużne brzegi, przebiegają prawie równolegle do siebie (nr 12 na mapie).

Copyright © 1995-2011 Park Śląski